Stilte is de herkenning van datgene dat buiten de tijd staat en waar de wet van oorzaak en gevolg geen betrekking op heeft.

 

 
Magdalena L. schildert metafysisch en gebruik meestal als medium acryl op doek.
Zij laat zich leiden door de impressies van het moment. Zij tracht de mensen te fixeren door haar werk, hen uit te dagen om dieper te kijken dan het doek en acryl. Wanneer de toeschouwer zich in haar schilderijen verdiept, en er ontstaat een psychologische impact, een herkenning van zichzelf, dan is haar doel bereikt. Zij schildert meestal uit de losse hand, zonder model, zonder vooraf bepaald patroon. De impressies ontstaan uit haar geestesoog. De werken hebben een hermeneutisch karakter. Zij schildert door onmiddellijke ingeving, niet beredeneerd. Hierdoor ontstaan er spontaan verschillende stijlen, van abstract, naar naïef tot figuratief.
Het is een tot kunstwerk geworden spel.
Haar werken vormen een zelfstandige wereld, die voor een deel, geheel los staan van de intenties en gevoelens van zichzelf.

Zoals ook de filosoof Gadamer zei: ik citeer: ' het kunstwerk is een onthulling van de werkelijkheid. Een kunstwerk beeldt het wezenlijke uit en biedt ware kennis.Het kunstwerk en zijn uitbeelding kunnen niet als twee verschillende dingen worden opgevat, de uitbeelding bestaat pas in het verstaan ervan ( Het schilderij dient als het ware de Queeste van de onderzoeker).
Magdalena L. werk het liefst abstract en expressief, dit naargelang de impressies van het moment'.


In Plato's dialogen was hermeneutiek de methode waarmee Socrates probeert grip te krijgen op het transcendente 'zijnde', de vormen der ideeënwereld, door middel van 'lagere' zaken zoals het dagelijks leven en specifieke redeneringen....de filosoof Gadamer wil de geesteswetenschappen relateren aan de ervaringen van de filosofie, de kunst en de geschiedenis.
Gadamer stelt dat de mens opdracht heeft deel te nemen aan de traditie. De waarheid van de historische overlevering overstijgt hetgeen in de wetenschap kan worden onderzocht.

De filosofische hermeneutiek die Gadamer wil ontwikkelen is geen methodenleer van de geesteswetenschappen, zoals de oude filologische en de theologische hermeneutiek, maar wil laten zien wat de wetenschappen, boven hun methodisch zelfbewustzijn uit, zijn en doen, en vooral: wat hen met het geheel van onze wereldervaring verbindt.
Net als filosofie, zegt Gadamar, helpt kunst ons de grenzen van het wetenschappelijke bewustzijn in te zien, en vanuit de rechtvaardiging van de waarheidsaanspraak van de kunst, zal hij een begrip van waarheid ontwikkelen dat geldigheid bezit voor alle vormen van hermeneutische ervaring.